يك سوءتفاهم بزرگ بين زندگي و زمان وجود دارد. گمان شده است كه زمان به سه بخش تقسيم شده است:
گذشته، حال و آينده ، كه درست نيست. زمان فقط از گذشته و آينده تشكيل شده است.
اين زندگي است كه از زمان حال تشكيل شده است.
بنابراين، براي آنان كه مي خواهند زندگي كنند، راهي به جز اين نيست كه لحظه ي حال را زندگي كنند. فقط زمان حال است كه وجودين است.
گذشته فقط مجموعه اي از خاطرات است و آينده چيزي جز تخيلات و روياهاي شما نيستند.
واقعيت، اينك اينجاست
براي آنان كه مي خواهند فقط در مورد زندگي فكر كنند، در مورد زنده بودن، در مورد عشق، براي آنان گذشته و آينده كاملاً زيبا هستند، زيرا به آن ها آزادي عمل بي نهايت مي دهد.
مي توانند گذشته شان را تزيين كنند و آنطور كه مي خواهند آن را بيارايند __ با وجودي كه هرگز آن را زندگي نكرده اند، وقتي كه آن زمان در دسترسشان بود، آنان در آنجا حضور نداشتند. اين ها فقط سايه هستند، بازتاب هستند.
آنان پيوسته در تلاش و دويدن بوده اند و در حين اين دويدن ها چند چيزي را ديده اند.
آنان فكر مي كنند كه زندگي كرده اند.
در مورد گذشته، اين فقط مرگ است كه واقعيت دارد، نه زندگي.
در مورد آينده نيز، تنها واقعيت، مرگ است، نه زندگي.
آنان كه زندگي كردن را در گذشته از كف داده اند، به طور خودكار، براي جايگزين كردن آن خلاء،
در مورد آينده رويابافي مي كنند. آينده ي آنان فقط يك فرافكني از گذشته است.
هرچه را كه در گذشته ازكف داده اند، در آينده به آن اميد بسته اند، و در ميان اين دو زمان غيرواقعي، لحظه ي واقعي كوچكي وجود دارد كه زندگي است.
براي كساني كه مي خواهند زندگي كنند، نه آنكه در موردش فكر كنند، براي كساني كه مي خواهند عشق بورزند، نه فقط در مورد عشق فكر كنند، براي كساني كه مي خواهند باشند، نه اينكه در مورد بودن، فلسفه بافي كنند ، راه جايگزين ديگري وجود ندارد. عصاره و شيره ي زمان حاضر را بنوشيد، آن را تا آخرين قطره، تماماً فشار دهيد، زيرا كه آن لحظه بازنخواهد گشت، وقتي كه رفت، براي هميشه رفته است.